Deel 1: Het pad van de bevriezer begrijpen
Als de tijd stilstaat
Sophia zit aan de grote tafel in de kantine. Het is lunchtijd, een moment dat ze altijd een beetje spannend vindt. Ze heeft vandaag haar gebruikelijke lunch meegenomen: een boterham met kaas en ham en een klein bakje fruit. Terwijl haar collega’s om haar heen druk praten en lachen, probeert zij zo onopvallend mogelijk te zijn.
Karen, een collega die bekendstaat om haar directe manier van communiceren, kijkt naar Sophia’s lunch. Er glijdt een minachtende blik over haar gezicht. ‘Is dat alles wat je bij je hebt?’ Dan rolt ze met haar ogen en wendt zich tot de andere collega’s, alsof Sophia’s lunch het bewijs is dat er iets aan haar niet helemaal klopt.
Op dat moment voelt Sophia iets in zichzelf veranderen. Het is alsof er een ijskoude wind door haar heen gaat. Haar lichaam begint te reageren op een manier die ze inmiddels maar al te goed kent. Ze merkt dat haar hakken zich van de grond tillen. Alleen haar tenen raken nog de vloer, haar lichaam wil letterlijk verdwijnen, zich onzichtbaar maken. Haar schouders krullen naar binnen en Sophie neemt een houding aan waarmee ze zichzelf wil beschermen tegen de onverwachte aanval. Ze wordt lijkbleek, haar gezicht voelt strak aan. Wanneer een andere collega, Mark, haar iets vraagt, hoort ze zichzelf heel zachtjes en langzaam antwoorden. Haar stem is nauwelijks meer dan een gefluister. De bewegingen die ze maakt voelen alsof ze door stroop beweegt. Ze beseft dat ze geen werkelijke verbinding meer kan maken met de mensen om haar heen.
De lunch lijkt eindeloos te duren. Terwijl ze muizenhapjes van haar boterham neemt, is haar enige doel om zo min mogelijk op te vallen. Ze wil absoluut niet dat haar collega’s zien hoe van slag ze is geraakt. Haar gedachten malen rond: wat gebeurt er nou? Waarom kan ik niet normaal reageren?
Binnenin haar vechten verschillende stemmen om aandacht:
- Een stem die zegt: ‘Zeg nou gewoon iets terug!’
- Een andere stem die fluistert: ‘Blijf stil, dan merken ze je niet op’
- Een derde stem vol verdriet: ‘Waarom overkomt mij dit steeds weer?’
Het ergste is de totale verlamming. Ze wil iets zeggen, iets doen, maar het voelt alsof haar hele systeem op slot zit. Haar stem, haar bewegingen, zelfs haar gedachten – alles is bevroren. Pas later, als de lunch voorbij is en ze alleen is, begint ze langzaam weer te ontdooien. De gedachten komen dan pas echt los. Ze had willen zeggen dat haar lunch prima was, dat ze gezond at, dat Karen geen recht had om haar zo te bejegenen. Maar op dat moment bleven de woorden in haar keel steken.